حلوا-مزبار

حلوا شما را یاد چه می‌اندازد؟ ماه رمضان، دسر شب‌های سرد زمستان یا …؟ حلوا برای ما ایرانیان هر خاطره‌ای بسازد محتملا جدا از دیدی است که اقوام دیگر بدان دارند.
برخی خاستگاه حلوا را هند دانسته، برخی دیگر آن را دسری عربی می‌دانند که از واژه “حلو” به معنای شیرین گرفته شده و برخی دیگر آن را اصالتاً عربی می‌دانند که در هند توسعه یافته و به شکل امروزی در آمده است. حلوا در حدود ۱۳۰۰ سال پیش تنها ترکیب ساده‌ای از شیر و خرما بود که به مرور زمان آرد، شیرین‌کننده، عسل، آجیل و گلاب بدان افزوده شد تا جایی که ۶۰۰ سال بعد (در حدود قرن ۱۳ میلادی) در “کتاب الطبخ” ۷ دستور پخت متفاوت برای حلوا نوشته شده است.

حلوااین افزودنی‌ها در هر نقطه از کره زمین متفاوت بوده و حلوا به شیوه‌های مختلفی تولید می‌شود که بعضاً تفاوت‌های بسیاری با آنچه ما حلوا می‌نامیم دارند. در ناپل ایتالیا، هویج، هل، جو و کره آب کرده؛ در عمده کشورهای خاورمیانه‌ای، آجیل، میوه خشک‌شده، ماست، عسل و سایر ادویه‌ها؛ در ملل ترک‌زبان، تخم‌مرغ پخته‌شده، آجیل و میوه؛ از جمله افزودنی‌های رایج هر یک از اقوام فوق برای تهیه حلواست.
اما بیشترین میزان افزودنی‌ها و تغییرات در حلوا را شاید بتوان در هند مشاهده کرد، جایی که به حلوا؛ آرد، کره آب کرده، ادویه، آجیل، دانه‌های گیاهی مختلف، سبزیجات، میوه، تخم‌مرغ و کاستارد اضافه می‌شود.
این دسر لذیذ اصیل، محبوب بسیاری از بزرگان در تاریخ بوده و در برخی روایات تاریخی معتبر آمده که میزان علاقه سلطان سلیمان، پادشاه عثمانی قرن شانزدهم به حلوا در حدی بوده که دستور به ایجاد آشپزخانه‌ای در نزدیکی کاخ خود بنام “خانه حلوا” داده تا روزانه ۳۰ حلوای مختلف در آنجا تولید شود.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید